Η Ποινή του Θανάτου.

Στο ερώτημα σχετικά με την Ποινή του Θανάτου ως την εσχάτη των ποινών, η απάντηση οφείλει να είναι καταφατική. Καθώς το ίδιο το ερώτημα εκπτύσσεται, διατυπώνεται εκ νέου σχετικά με τις ειδικές περιπτώσεις στις οποίες οφείλει να επιβάλλεται η εσχάτη των ποινών. Όχι! Δεν πρόκειται να αναπτύξουμε την ειδική περιπτωσιολογία επιβολής της ποινής αλλά μέσα από τα ιδιαίτερα περιεχόμενα της δυνατής εφαρμογής της, να καταδείξουμε την αδήριτη αναγκαιότητα της ύπαρξής της, δηλαδή την αναγκαιότητα, του να υπάρχει αυτή ανεξαρτήτως εφαρμογής, ως όριο μέσα σε σκοπό.

Η συζήτηση για την Ποινή του Θανάτου δεν ανήκει στην γενική ανθρωπιστική τάξη αλλά συνυφαίνεται με μια δυνατή ερμηνεία της καθαρής έννοιας ή της ιδέας του Κράτους.  Έγκειται στην ίδια την φύση του Κράτους να ορίζει την ζωή και τον θάνατο των πολιτών του. Και αυτή η παραδοχή δεν είναι άκριτη, ολοκληρωτική ή μεταφυσική αλλά υποδηλώνει τον οριακό χαρακτήρα του ανθρώπινου πράττειν εφόσον τούτο το όριο εξαρτάται από την ερμηνεία της ιδέας του Κράτους εντός του οποίου η ανθρώπινη ζωή λαβαίνει την αξία της από τον σκοπό που η ίδια η ανθρώπινη συνείδηση θέτει για τον εαυτό της και μέσα στον ορίζοντα του Κράτους. Εάν ο ορίζοντας του σκοπού της ζωής μπορεί να ανευρίσκεται μέσα στην ιδέα του Κράτους, τότε δεν έχουμε άλλο, παρά να πούμε ότι καθετί που καθεαυτό (άμεσα) και διεαυτό (ενεργητικά και κατά βούληση) αντιβαίνει στον τεθειμένο σκοπό και άρα στην ιδέα του Κράτους, οφείλει να θανατώνεται. Και αλλιώς: εάν ο σκοπός της ζωής ανευρίσκεται μέσα στην ιδέα του Κράτους, εκεί μέσα πρέπει να βρίσκεται και ο σκοπός του θανάτου, δηλαδή τα τεθειμένα όρια του ανθρώπινου πράττειν. Αυτή είναι η τέχνη της ελευθερίας.

Αυτό είναι ένα Κράτος ελευθέρων τελεολογικών βουλήσεων όπου η Ποινή του Θανάτου γίνεται δυνατή ως όριο και αναγκαία ως πραγματικότητα που δεν απειλεί την ανθρώπινη υποκειμενικότητα αλλά διασώζει το όριο εντός του οποίου αυτή ανευρίσκει τον εαυτό της, ως ελευθερία. Η Ποινή του Θανάτου μέσα στον ορίζοντα της ιδέας του Κράτους δεν βρίσκεται εκεί για να επιβάλλεται αλλά για να συμβολοποιεί το όριο του τεθειμένου σκοπού για κάθε ανθρώπινη πράξη, όριο βεβαίως που είναι πραγματικό και αφορά μια ποινή η οποία… κάποτε επιβάλλεται.

Στο μέτρο που ο τεθειμένος σκοπός αναγνωρίζεται από την ανθρώπινη υποκειμενικότητα μέσα στον ορίζοντα του Κράτους, η Ποινή του Θανάτου είναι επιβεβλημένη από την ίδια την οριακή φύση του σκοπού και εκεί μέσα βρίσκεται ελεύθερα και από τα πριν αποφασισμένη η διάσωση της ελεύθερης ανθρώπινης υποκειμενικότητας.

Για να παραμένει πραγματικά ελεύθερη τούτη η ανθρώπινη υποκειμενικότητα, ο θάνατος πρέπει να είναι δυνατός και κοντινός, δηλαδή εξίσου άμεση πραγματικότητα με την πραγματικότητα της ζωής. Η θέσπιση και επιβολή της Ποινής του Θανάτου είναι μέσα στο γενικό σχέδιο της αυτοθεσίας της ελεύθερης βούλησης, δηλαδή η κατακύρωση της σπουδαιότητας της ζωής και της ανθρώπινης πράξης που βρίσκουν τον εαυτό τους στο όριο του γενικού σκοπού που τίθεται εντός της άπειρης μορφής της ιδέας του Κράτους.

Ιωάννης Δελούσης