Συνταγματική Αναθεώρηση 2018.

Από τις προτάσεις των κομμάτων σχετικά με την σχεδιαζόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση φαίνεται ότι δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από το βασίλειο της ποσότητας που δεν είναι άλλο από το βασίλειο της βλακείας.

Ενίσχυση του κράτους δικαίου, διεύρυνση της δημοκρατίας, καθιέρωση θεσμών άμεσης δημοκρατίας, διακριτοί ρόλοι, προστασία κοινωνικών δικαιωμάτων, εκσυγχρονισμός του κράτους, αναπτυξιακή προοπτική και άλλες γενικές μαλακίες με τις οποίες δεν επιλύεται το συστημικό μας πρόβλημα, είναι οι γενικές κατευθύνσεις με βάση τις οποίες τα κόμματα θα επιχειρήσουν την Συνταγματική Αναθεώρηση.

Με την βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα σύνολο ανθρώπων οι οποίοι δέρονται από την δική τους λάγνα ορμή για εξουσία, είναι εξίσου βέβαιο ότι ο ορίζοντας της Συνταγματικής Αναθεώρησης προδιαθέτει για μία μόνο ερμηνευτική της παρούσας πολιτικής πράξης. Την ερμηνευτική που ορίζει τα πράγματα με κριτήριο την επιβίωση ενός αδιαμεσολάβητου και άκριτου συστημικού όλου που πασχίζει να παραμείνει αυτοπροστατευμένο μέσα στα στεγανά και αναχώματα που το ίδιο έχει γεννήσει, όλα τα χρόνια της εξουσίας και άνομης επιβολής του, απέναντι σε κάθε υποψία ελεύθερης συνείδησης.

Αρκεί μόνο μια ματιά στις συζητήσεις της Βουλής για να γίνει σαφές το κλίμα της φοβικότητας απέναντι σε κάθε νέα πολιτειακή μορφή που ενδεχομένως απειλεί την αυτονομία αυτών των πολιτικών υποκειμένων για τα οποία η στρεψοδικία και η διαφύλαξη της εσωτερικής ενότητας ενός αμαρτωλού καθεστώτος, είναι το πρώτο μέλημα όλων. 

Από την άλλη προσποιούνται τις μεταξύ τους διαφοροποιήσεις και αντιμαχίες εντός του ίδιου δηλητηριώδους περιβάλλοντος που παραμένει καλά ασφαλισμένο από κάθε εξωτερικό έλεγχο ή κρίση. Προς τούτη την εξασφάλιση, οι πολιτικές προσπάθειες γίνονται ολοένα περισσότερο παραχωρητικές δικαιωμάτων απέναντι σε έναν λαό που αδυνατεί να κατανοήσει ότι η παραχώρηση δικαιωμάτων είναι η βεβαίωση της απώλειας της ελευθερίας και μάλιστα βεβαίωση με τρόπο θεσμικό!

Ιωάννης Δελούσης

Το Πολιτικό και το Πραγματικό.

Το Πολιτικό είναι το πεδίο ή η λογική σφαίρα που συγκεντρώνει στις ημέρες μας όλο το πραγματικό ενδιαφέρον, εφόσον το ενδιαφέρον είναι αυθεντική κίνηση της συνείδησης που ολοένα τείνει να καταλάβει το ζωτικό χώρο που της ανήκει, δηλαδή το έν και το πάν.

Πολιτικό και Πραγματικό ταυτίζονται απολύτως από όποια πλευρά και εάν διερευνήσει κανείς, είτε το ένα, είτε το άλλο. Καθετί λοιπόν που δεν είναι αληθώς πολιτικό δεν είναι και πραγματικό υπό μίαν γενική σημασία.

Θα έπρεπε βεβαίως να βρίσκεται στα αυτονόητα, η παραδοχή ότι τα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας δεν έχουν καμία σχέση με το Πολιτικό και Πραγματικό, και ότι η μακρά συμβολή τους έγκειται ακριβώς σε τούτο: να στρεβλώνουν το πραγματικό μέσα στο πολιτικό και να καθιστούν αδύνατη την αναγνώριση του φίλου και του εχθρού. 

Το Πολιτικό είναι το πάντοτε Καθολικό, εκείνο που επιστρέφει ως ανεκτίμητος προσωπικός θησαυρός και προοιωνίζεται την καθολική ελευθερία. Το να λέμε ότι επειδή ακριβώς βρισκόμαστε στο πολιτικό πεδίο, όλα μπορούν να λέγονται ή να είναι δυνατά, αυτό είναι το αντίθετο, και του πολιτικού και της ελευθερίας.

Το Πολιτικό είναι το Πραγματικό, επειδή εκεί μέσα και μόνο εκεί μέσα, η συνείδηση διαθέτει ένα αναπεπταμένο πεδίο ακατάπαυστης πνευματικής δραστηριότητας και πολέμου που την ορίζει ως εκείνο που πάντοτε αναζητούσε και τώρα είναι παρόν. Αυτή, είχε χαθεί και τώρα βρέθηκε μέσα στον εαυτό της. Σε μια απόλυτη σύμπτωση πολιτικού και πραγματικού που προοιωνίζεται την καθολική ελευθερία.

Ιωάννης Δελούσης